Gisterenmiddag kwam er opnieuw een schrijnend geval binnen: een podenco en een mastín die samen waren achtergelaten.
Hij zwierf samen met een mastín, trouw aan zijn zijde. Er was al hulp gevraagd aan andere organisaties, maar zij wilden alleen de podenco meenemen en de mastín achterlaten op straat. Dat kon Marta (RGSA) niet over haar hart verkrijgen. De ene redden en de andere achterlaten is geen optie.
Alsof dat nog niet erg genoeg was, droeg de podenco al twee maanden een strak touw van sisal om zijn nek, diep ingesneden in zijn huid. Niemand had geholpen. Niemand had iets gedaan.
Gelukkig kwam daar verandering in. De redding verliep snel: met wat eten en een beetje geduld kwamen ze meteen dichterbij, kwispelend en vol hoop. Binnen vijf minuten waren beide honden veilig.
Direct daarna gingen ze naar de kliniek , waar ze hen met spoed opvingen. Daar werd het pijnlijke touw eindelijk verwijderd en kregen beide honden meteen de nodige verzorging en ontworming.
Nu zijn ze eindelijk veilig. Geen angst meer, geen pijn meer, geen leven op straat meer. Alleen nog rust, zorg en de kans op een mooie toekomst.
Vandaag kwispelde de kleine voor het eerst met zijn staartje toen ik hem goedemorgen kwam wensen. 💛
Hij heeft goed gegeten, is ontwormd, krijgt zijn antibiotica en ontstekingsremmers en ook zijn ochtendverzorging is gedaan. Langzaam maar zeker groeit zijn vertrouwen. Het is een zachtaardige hond en ik weet zeker dat hij binnen een paar dagen een echte knuffelkont zal zijn.
Reddingen zoals deze doen pijn… omdat je beseft hoeveel mensen hem in deze toestand hebben gezien en hem niet hebben geholpen. En ook omdat er organisaties waren die zeiden dat ze zouden helpen, maar niet toen het om deze mastín ging.
Gelukkig telt nu nog maar één ding: hij is veilig, wordt verzorgd en krijgt eindelijk de kans op een leven vol liefde. 🐾
Reactie plaatsen
Reacties