9 maart begon de dag met een telefoontje. De geweldige vrijwilligers van RSGA waren onderweg toen zij langs de weg deze grote mastin teef zagen lopen. Hun auto zat echter helemaal vol met donaties en ze hadden geen riem of voer bij zich, dus ik Marta zelf op zoek gegaan naar haar. Met een beetje natvoer, geduld en wat zachte aaitjes lukte het om haar een riem om te doen en haar in de bus te krijgen. Wantrouwend, maar ze liet het toe.

Eenmaal in het asiel ontdekten ze dat ze geen chip heeft. Marta haar partner herkende haar direct als dezelfde hond die hij een paar dagen eerder langs de weg had gezien. Toen hij haar toen riep, rende ze weg. Zoals zovele anderen is ook zij bang voor mannen.

Ze is groot, zachtaardig en verlegen. Ze vraagt om liefde, iets waar ze duidelijk niet aan gewend is. Er was iets aan haar dat om een bijzondere naam vroeg. Vandaag schoot het Marta ineens te binnen: haar prachtige blik en rustige uitstraling deden me denken aan een koe. Groot, gevlekt en lief… daarom hebben ze haar Milka genoemd. Is ze niet prachtig?

Ze hopen snel foto’s te kunnen delen waarop die verwarde blik verdwenen is. Foto’s waarop onzekerheid plaats heeft gemaakt voor rust en vertrouwen, omdat ze weet dat ze nooit meer langs gevaarlijke wegen hoeft te zwerven en niemand haar ooit nog pijn zal doen.

Updates zullen we op het forum plaatsen >>>>>>>